Mierzeja Helska

Powstała na skutek działania prądów morskich, niosących piasek wypłukiwany z dna morskiego. Niegdyś na jej miejscu była ławica piasku, która stopniowo, jako łańcuch wysepek wynurzała się na powierzchnię wody. Jeszcze na XVII-wiecznej, szwedzkiej mapie Mierzeja Helska, której długość wynosi 34 km, szerokość zaś waha się od 150 m w najwęższym miejscu do 3 km na cyplu, popularnie nazywana Półwyspem Helskim, przedstawiona została jako sześć wysp.

Charakterystyczne są tutaj bardzo małe amplitudy temperatury, silne wiatry, dość niskie opady i znacząca liczba dni słonecznych. Mierzeję, która ma wydmowe bądź zalewowe wybrzeże porastają przede wszystkim sosnowe lasy. Jej obszar stanowi ważny przystanek na szlakach przelotów wielu gatunków wędrownych ptaków. Ze względu na swoje bogactwo przyrodnicze wchodzi w skład utworzonego w 1978 r. Nadmorskiego Parku Krajobrazowego.

W fantastyczny świat helskiej natury wpisują się zlokalizowane w nim gminy: Hel, Jastarnia, Władysławowo. Ich ozdobą są nie tylko zadbane plaże czy ciekawe zabytki, ale także rodowici mieszkańcy – Kaszubi, którzy znani są w kraju ze swej gościnności, religijności i wierności tradycji.

Na szwedzkiej mapie z XVII wieku przedstawiona jeszcze jako skupisko 6 wysp. Mierzeja powstała w wyniku nanoszenia piasku przez prądy morskie. Dziś ma ok. 34 kilometry długości, w najszerszym punkcie jej szerokość wynosi 3 km, natomiast w najwęższym - tylko 150 metrów. Półwysep słynie z walorów przyrodniczych - m.in. lasów, wydm i przystanków wędrownych ptaków.