Dolina Roztoki

Jedna z trzech polskich odnóg Doliny Białki. Liczy ok. 4400 m długości i łącznie 7 km² powierzchni. Jej granice wyznaczają masywy Opalonego (2115 m n.p.m.),Wołoszyna (2151 m) i północno-wschodnia część grani Szpiglasowego Wierchu.

Doliną Roztoki biegnie jeden główny szlak – oznaczona na zielono ścieżka łączy Schronisko imienia Wincentego Pola w Dolinie Roztoki z Wielkim Stawem. Jedyna, czarna odnoga prowadzi do Schroniska Górskiego w Dolinie Pięciu Stawów Polskich. Jeśli uważnie się przyjrzeć, można dostrzec wyciąg, którym z drogi transportowane jest zaopatrzenie dla schroniska.

Zimą, ze względu na duże zagrożenie lawinowe (zwłaszcza ze stoków Wołoszyna) zielona ścieżka jest całkowicie zamykana. Istnieje jednak wariant dojścia w śniegu do stawów, przez Litworowy Kocioł. Szlak „letni” krzyżuje się z Drogą Oswalda Balzera, w pobliżu Wodogrzmotów Mickiewicza. Znane wodospady, podobnie jak największa w Tatrach Wielka Siklawa, tworzą się na Potoku Roztoka, płynącego przez całą dolinę. Jego wody na kilometrowym odcinku opadają nawet o 110 metrów.

Dolina Roztoki może poszczycić się zachowaną naturalną szatą roślinną – niektóre drzewa rosną tutaj już od kilkuset lat. Obok świerków, modrzewi i limb żyją rzadko występujące poza Tatrami krzewy: jarząby nieszpułkowe i gnidosze Hacqueta. Można tutaj spotkać kozice, jelenie i niedźwiedzie. Cały obszar stanowi ścisły rezerwat przyrody.

Niektórzy traktują Dolinę Roztoki jako przedłużenie słynnej Doliny Pięciu Stawów Polskich.

Jedno z odgałęzień Doliny Białki, traktowane także jako swoiste przedłużenie Doliny Pięciu Stawów. Potok Roztoka słynie z przepięknych wodospadów: Wodogrzmotów Mickiewicza i Wielkiej Siklawy. Dolinę przecina jeden, zielony szlak - zamykany zimą z uwagi na bardzo wysokie zagrożenie lawinowe. Cały ten teren ma status ścisłego rezerwatu przyrody.