Dolina Pańszczyca

Wyjątkowo urokliwa polodowcowa Dolina Pańszczyca jest uznawana za część większej Doliny Suchej Wody Gąsienicowej. Na wyróżnienie zasługuje przede wszystkim ze względu na występowanie wyjątkowo rzadkiej i cennej w skali całego kraju roślinki – żurawiny drobnoowockowej.

Dolina zaczyna się na północy na wysokości polany Psie Trawki, od wschodu graniczy z Doliną Waksmundzką i pasmem Wielkiej Koszystej (2193 m n.p.m.),z zachodu Doliną Gąsienicową i grzbietem Żółtej (2087 m),a na południu sięga długiej bocznej grani Tatr ze Skrajnym Granatem (2225 m) i masywem Buczynowych Turni (2184 m).

Skrajem doliny biegnie kilka ważnych szlaków w Tatrach. Przez Dolinę Pańszczycką przechodzą turyści udający się na Krzyżne, zieloną ścieżką do Hali Gąsienicowej i tutejszego schroniska czy czerwoną trasą spod samego Zakopanego nad Morskie Oko.

Charakterystycznym punktem doliny jest Czerwony Staw Pańszczycki. Raczej niewielkie i płytkie jeziorko zasługuje na uwagę ze względu na... sinice. Tutejsze gatunki bakterii barwią kamienie dna stawu na nietypowy odcień czerwono-brunatnego. W pobliżu znajduje się malutkie, czasem w ogóle nie tryskające wodą źródełko. Jak na prawdziwą tatrzańską dolinę przystało, przepływa tędy górski potok – oczywiście Pańszczycki.

Nazwa i historia typowe dla Podhala – swoje owce wypasała tutaj rodzina Pańszczyków (pojawia się też wersja Pajszczycy),choć po pasterskiej działalności górali do dzisiaj nie pozostał właściwie żaden ślad. Aktualnie w szacie roślinnej zamiast traw dominują limby i kosodrzewina.

Bardzo “pocztówkowy” teren, geologicznie ukształtowany przez działalność lądolodu. Niektórzy uważają ją za część większej Doliny Suchej Wody. Na tym obszarze występuje bezcenna żurawina drobnoowockowa. Wizytówką Doliny Pańszczyckiej jest też niewielkie i płytkie jeziorko, którego kamieniste dno przez nietypowe bakterie przybiera czerwono-brunatny kolor.