Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa

Pierwotnie siedziba parafii protestanckiej, wybudowana w 1902 roku. Wierni w Przytorze - dziś jednej z dzielnic Świnoujścia - zgłaszali potrzebę powiększenia świątyni. Ta, która służyła już od 200 lat, okazywała się zbyt mała w stosunku do potrzeb.

Neogotycki kościół pod wezwaniem Najświętszego Serca Pana Jezusa zaprojektował radca budowlany Świnoujścia Blankenburg. Napotkane trudności - ograniczony budżet na budowę (pochodzący w większości ze składek lokalnej społeczności) czy przeszkody przestrzenne (dostępne raczej niewielkie działki, bliskie sąsiedztwo cmentarza) - sprawiły, że efekt końcowy znacznie różnił się od pierwszych założeń.

Do czasów współczesnych przetrwała znaczna część oryginalnego wyposażenia. Kościół nie ucierpiał również w trakcie obu wojen światowych, dzięki czemu stoi praktycznie w nienaruszonym stanie - nie licząc kilku remontów, korygujących wykonanie konstrukcji. Zachowały się m.in. dwa dzwony z 1925 r. - starsze przetopiono na armaty w czasie I WŚ, o czym przypominają stosowne podpisy na kloszach. Z kolei dwa obrazy umieszczone przy ołtarzach bocznych - “Modlitwa w Ogrójcu” oraz “Chrystus i tonący Piotr” - są niewiele starsze od samej świątyni. Spośród 24 witraży, jeden pochodzi z 1902 r. - jest to wizerunek Chrystusa Zmartwychwstałego, znajdujący się w głównej części prezbiterium.

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Świnoujściu-Przytorze trafił na listę zabytków Narodowego Instytutu Dziedzictwa w 2006 roku.

Neogotycka budowla, która bez poważniejszych zniszczeń i strat przetrwała obie wojny światowe. Powstała w 1902 r., jako nowa świątynia dla protestanckiej społeczności w Przytorze. Wewnątrz kościoła można do dziś podziwiać m.in. 24 witraże (jeden równie wiekowy co budynek),dwa XIX wieczne obrazy umieszczone na bocznych ołtarzach czy dwa potężne dzwony z 1925 r.