Kościół św. Andrzeja Boboli

Jedna z najstarszych i zarazem najmłodszych świątyń w Sopocie. Ów paradoks wynika z faktu, że kościół św. Andrzeja Boboli tworzą zarówno XIX-wieczna kaplica, jak też połączony z nią większy, aczkolwiek wybudowany dopiero w latach ‘80 XX stulecia przybytek.

Historia tej oryginalnej budowli zaczyna się w 1869 roku, kiedy to pozostająca w zdecydowanej mniejszości katolicka wspólnota Sopotu wzniosła mały kościółek. Jak łatwo się domyślić, za inicjatywą stali Polacy, a Pruskie władze nie były nastawione przychylnie do budowy katolickiej świątyni. Ostatecznie poświęcenie neogotyckiej kaplicy, wówczas pod wezwaniem Matki Bożej Wniebowziętej, nastąpiła 14 sierpnia 1870 r.

Po zakończeniu II Wojny Światowej patronem świątyni został św. Andrzej Bobola - uczony, misjonarz nawracający prawosławnych na katolicyzm, którego niezłomność doprowadziła w końcu do męczeńskiej śmierci. Ten gest miał podkreślać walkę o prawo do polskiej modlitwy w Sopocie i spełnić prośbę byłych więźniów Stutthofu, ocalałych z obozu koncentracyjnego. W 1976 r. kaplicę oficjalnie uznano za zabytek architektury sakralnej.

Natomiast w latach 1984-88 trwały prace administracyjne i budowlane nad rozbudową kościoła św. Andrzeja Boboli w Sopocie. Nowsza część świątyni prezentuje styl modernistyczny. Spośród dekoracji i dzieł sztuki zgromadzonych we wnętrzach, szczególną urodą odznaczają się zwłaszcza barwne witraże oraz płaskorzeźba za ołtarzem.

Jedna z najstarszych kaplic w Sopocie połączona z jedną z młodszych “dużych” świątyń”. Dzisiejszy kościół św. Andrzeja Boboli powstał w 1870 r., jako neogotycka kaplica pw. M.B. Wniebowziętej. Patrona zmieniono po II WŚ, na prośbę byłych więźniów obozu Stutthof. W 1976 r. przybytek uznano za zabytek architektury sakralnej, a w latach ‘80 znacząco rozbudowano.