Kościół p.w. Najświętszego Zbawiciela

Obecny Kościół p.w. Najświętszego Zbawiciela został wzniesiony na miejscu dawnej kapliczki, którą z kolei zaadaptowano z szopy rybackiej, mieszczącej około 150 osób. Budowę kościoła rozpoczęto w styczniu 1976r., a ukończono dwa lata później. Wybudowana świątynia mogła już mieścić przy maksymalnym wypełnieniu nawet 1500 wiernych.

Kościół obrysem, owalem muru i konstrukcją dachową obrazuje serce. Charakterystyczną cechą jest skrzyżowanie obrysu serc: serca wnętrza (ludzkiego) z sercem dachu-góry (boskiego). Wystrój wnętrza świątyni i gabloty zewnętrzne wykonała pracownia kowalstwa artystycznego w technice metaloplastyki. Przez wzgląd na ograniczoną powierzchnię zabudowy, dla powiększenia gabarytu kościoła wybudowano duży chór o profilu amfiteatralnym. Ważną ozdobą kościoła jest główna część tryptyku z kościoła p.w. Św. Mikołaja w Trzęsaczu, z podobiznami Matki Boskiej z dzieciątkiem Jezus, Św. Agnieszki, Św. Katarzyny, Św. Piotra, Św. Pawła oraz Św. Ottona z Bambergu.

Kościół wybudowano tzw. systemem gospodarczym, czyli wyłącznie z ofiar parafian i wczasowiczów. Ponadto, miejscowa ludność własnoręcznie wznosiła świątynię. Niezwykle ciekawy jest fakt, iż podczas dwuletniej budowy kościoła nie zrobiono ani jednego dnia przerwy w sprawowaniu mszy świętych. Niewielka kapliczka na miejscu której stanął kościół pozostała wewnątrz podczas budowy.

Po wzniesieniu świątyni, przeniesiono siedzibę parafii z Karnic do Rewala i 01.09.1982 r., erygował w Rewalu właśnie, nową parafię p.w. Najświętszego Serca Zbawiciela.

Kościół p.w. Najświętszego Zbawiciela był niegdyś małą kapliczką i szopą rybacką. Wzniesiono go w 1978 r. Obrysem, owalem muru i konstrukcją dachową obrazuje serce. W środku jest wiele ozdób wykonanych techniką metaloplastyki. Ważną ozdobą jest główna część tryptyku z kościoła Św. Mikołaja w Trzęsaczu. Kościół powstał wyłącznie z ofiar parafian i wczasowiczów.