Kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej

Intrygujący zabytek o burzliwej historii i ciekawej architekturze. Główną, jednonawową bryłę budynku postawiono oryginalnie w 1679 roku. Nie ma ona jednego, ściśle określonego stylu. Za to we wnętrzu zdecydowanie dominują już barokowe wpływy, co zaowocowało niezwykłym przepychem i wspaniałymi dekoracjami.

Współczesny kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej jest trzecim z kolei przybytkiem nad wodami Klikawy. Wybudowano go w miejscu mniejszego, jeszcze drewnianego. Pierwsza świątynia pod wezwaniem męczennicy pierwszych wieków chrześcijaństwa powstała już w połowie XIII stulecia. Prawdopodobnie z tego okresu pochodzi mała rzeźba patronki parafii, wieńcząca ołtarz główny z końcówki XVIII stulecia. Warto również zobaczyć ambonę - równie wiekową i kunsztowną co ołtarz - oraz współczesne, stylizowane malowidła i obrazy. Większość z nich namalował w 1997 r. Zbigniew Mil.

W 1752 r. obok kościoła wzniesiono nową dzwonnicę. Jej sercem do I Wojny Światowej był instrument z 1374 roku - przetopiony jednak na cele militarne. W 1983 r. dzwonnicę połączono z kościołem, co pozwoliło powiększyć świątynię do rozmiarów lepiej odpowiadających potrzebom miejscowej wspólnoty.

Zabytkowa świątynia, wzniesiona w 1679 r. na miejscu drewnianych kościołów. Parafia św. Katarzyny Aleksandryjskiej swoją historię wywodzi z XIII wieku - i prawdopodobnie z tego czasu pochodzi figurka patronki na ołtarzu głównym. W 1725 r. wzniesiono osobną dzwonnicę, aby w 1983 połączyć ją z kościołem w jedną całość. Wnętrza i dekoracje głównie w barokowym stylu.