Kazimierz

Wąskie, okryte cieniem leciwych kamienic uliczki, położone przy nich czarowne knajpki, zaciszne antykwariaty, zmarszczone czasem świątynie chrześcijan i Żydów, a wszystko to czule objęte od południa i zachodu przez szerokie ramię Wisły.

To Kazimierz, jeden z najbardziej magicznych obszarów Krakowa (obecnie stanowi on jednostkę urbanistyczną dzielnicy Stare Miasto). Odkąd powstał, czyli od 2 połowy XIV w. aż do początku XIX stulecia stanowił odrębne miasto. Prowadząca tamtędy trasa zabytków żydowskich, jest jak wehikuł czasu, z pokładu którego można oglądać życie żydowskiej enklawy rządzonej przez rabinów i obieralną starszyznę mającą nad sobą tylko władzę króla.

Odkąd w 1867 r. Żydom zostały przyznane równe prawa obywatelskie, ich niezwykła aktywność ekonomiczna i społeczna mogła się w pełni wyrazić. W ciągu XIX i na początku XX w. Żydzi zdominowali Kazimierz i sąsiednią dzielnicę Stradom, ukazując się światu jako sprawni inwestorzy, budowlańcy, kupcy, artyści, lekarze, uczeni, politycy, animatorzy kultury, sportowcy. Kwitło także ich życie religijne. Przed wybuchem II wojny światowej Żydzi stanowili w Krakowie ok. 25 % ogółu jego ludności.

Niegdyś samodzielne miasto, a od XIX wieku dzielnica Krakowa. Charakterystyczny dla Kazimierza jest wciąż wyczuwalny i widoczny wpływ społeczności żydowskiej na kształt tej części miasta - nawet jeśli w czasie II WŚ Niemcy zabili lub wysiedlili większość Izraelitów. W Kazimierzu przetrwało - lub udało się odbudować - wiele żydowskich świątyń i innych budynków.